Από κάποια γωνίτσα της εικόνας

Οι εμμονές του ρομαντικού ανακυκλώνονται συστηματικά παρατηρώντας τις ευδιάκριτες γραμμές των ανθρώπων που κοιτάζουν με μάτια νοσταλγικά δίχως να βλέπουν. Στο τραπεζάκι του καφέ σκόρπια πιατάκια και φλιτζάνια, απομεινάρια κάποιας πρόσφατης ανθρώπινης παρουσίας. Τα αποτσίγαρα στο τασάκι σου θυμίζουν τη νευρικότητα με την οποία η υστερική πενηντάρα έφτυνε τις λέξεις κατηγορώντας τον κόσμο όλο για άλλο ένα σημάδι πως έχει πια για τα καλά περάσει την κλιμακτήριο. Πίσω από το μπαρ, ο νεαρός με το διεισδυτικό βλέμμα στέκει για λίγο ακίνητος σαν σε πολυκαιρισμένη ασπρόμαυρη καρτ ποστάλ, ενώ στο χώρο γύρω του δεσπόζει ένα λευκό συννεφάκι καπνού. Πιθανή προέλευση: η κοντινή καφετιέρα. Εστιάζεις την προσοχή σου στις γύρω ψιλοκουβεντούλες, η σύνθεση όλων μαζί σου θυμίζει ένα από εκείνα τα στιγμιαία παράταιρα που σε κατακλύζουν όταν βρίσκεσαι παρατηρητής σε χώρο με πολύ κόσμο. Φαίνονται όλοι τόσο συγκεντρωμένοι σε αυτό που κάνουν, που τους απασχολεί, που εξηγούν, που ακούν, που σκέφτονται. Και τι από όλα αυτά έχει σημασία για σένα; Τίποτε. Κι αυτό σε κάνει να χαμογελάς. Κρυφά, συνωμοτικά με τον εαυτό σου. Μέσα στην ψευδαίσθηση της απόσυρσης από την αλληλεπίδραση γίνεσαι κι εσύ άλλη μια φιγούρα σε κάποια γωνίτσα της εικόνας.

περίεργη...

Είμαστε περίεργη φάρα...
Σφίγγουμε τα βιβλία στην αγκαλιά μας σαν σανίδες σωτηρίας.
Αφήνουμε το σώμα μας στο χώμα μόνο για να κοιτάξουμε ψηλά τα βιαστικά σύννεφα που θέλουμε να φτάσουμε.
Κλείνουμε τα μάτια στον ψίθυρο της βροχής φτιάχνοντας μουσική με οτιδήποτε διαθέσιμο.
Και ανασαίνουμε απαλά κάτω από τ' αστέρια σε στιγμές εσωτερικής περισυλλογής.
Και χαμογελάμε αδιόρατα όταν ο αέρας μας χαϊδεύει το πρόσωπο.
Κι αν μπροστά σε απρόσκλητες σκιές χάσουμε λιγάκι την ισορροπία μας,
παρεμβαίνει η ψυχή ανυψωμένη, ανυπόμονη να γεμίσει κι άλλο.
Είμαστε περίεργη φάρα,
ό,τι και να  μας έκλεψαν εσκεμμένα ή κατά λάθος, το δημιουργήσαμε ξανά πιο ταιριαστό με την ελεύθερη φύση μας.

Σεπτέμβρης

Οι μικρές μελαγχολίες του Σεπτέμβρη

ανασαλεύουν ένα καλοκαίρι που πέρασε

εξερευνούν διψασμένα έναν χειμώνα που έρχεται

περιπλανούνται νοσταλγικά στα σοκάκια των νησιών

κοιτούν ατάραχες το φεγγάρι

σαν ένα φανάρι, ασάλευτο, στο απέραντο τίποτα υψωμένο

μάρτυρας όλων εκείνων που έφυγαν

μάρτυρας όλων εκείνων που θα έρθουν

και μια υποτυπώδης απλωσιά στα ιδιαίτερα της ψυχής

περιμένει να γεμίσει αψεγάδιστες ακόμη υποσχέσεις

για άλλο ένα αύριο

Καλώς ήρθες φθινόπωρο.

Παιδικά παιχνίδια

Είναι περίεργο. Όλες μου οι κούκλες στέκονται χαμογελαστές στη σειρά, όπως τις είχα αφήσει την τελευταία φορά που έπαιξα μαζί τους. Μα τώρα, ούτε τα χέρια μου δεν είναι ίδια για να τις κρατήσω με τον ίδιο τρόπο. Έχουν μεγαλώσει. Είναι πια πιότερο προσεκτικά και συγκρατημένα. Νιώθουν το περίγραμμα των αντικειμένων φοβισμένα, λες και έχουν πληγωθεί πολλές φορές σε αυθόρμητες αναζητήσεις. Και έχουν πληγωθεί. Πολλές φορές. Σε αυθόρμητες αναζητήσεις. Μα δεν είναι λόγος αυτός για να τα παρατούν, σκέφτομαι. Δεν είναι λόγος για να γίνονται απρόσωπα και βαρετά. Θέλω αμέσως τώρα να διατάξω αυτά τα ανυπάκουα άκρα να παίξουν ξανά μ' αυτές τις πάνινες ηρωίδες της παιδικής μου ηλικίας. Ξανά. Ελεύθερα. Για να γίνει, όμως, αυτό πρέπει να συμμετέχει όλο το  σώμα. Και το μυαλό, μην το ξεχάσω. Μα είναι δύσκολο να παρασύρεις δύο απλοϊκά χέρια σε παιχνίδια, πόσο μάλλον ολόκληρη ανθρώπινη υπόσταση.Όχι. Γι' αυτό και θα κάτσω εδώ. Να κοιτάω τις κούκλες μου. Γιατί από ένα σημείο και μετά μπορώ μονάχα να αντιγράφω ανώδυνα από τις αυθεντικές παιδικές μου αναμνήσεις.

Ναξιώτικες περιπλανήσεις

Είναι τα ασβεστωμένα πεζούλια ένα ταξίδι μαγικό καθώς περιπλανιέσαι κάτω από τα μπλε παραθυρόφυλλα της Χώρας. Βλέπεις οικόσημα και αρχοντικά μα πιο εντυπωσιακά είναι εκείνα τα παλιά σπιτάκια με τις κοντές τους πόρτες. Αυτές που νομίζεις με ένα φου θα πέσουν και αναρωτιέσαι αν κάποτε εδώ ζούσαν χόμπιτ. Κάθε γωνιά θα σου προσφέρει μια λεπτομέρεια με τα μπρούτζινα ρόπτρα και τις ανθισμένες βουκαμβίλιες. Μυρίζει γιασεμί και τα πλακόστρωτα ζεματάνε. Μπορείς να χαθείς δίχως δισταγμούς ανεβαίνοντας προς το κάστρο ακολουθώντας τον απόηχο από παιδικά τρεχαλητά. Κάποια αναπάντεχη στιγμή θα ξεπροβάλλει κι η θάλασσα με κάδρο κάποιο παλιό πέτρινο παράθυρο ενός μισογκρεμισμένου σπιτιού. Το χρώμα της δανεισμένο από την πορτοκαλιά παλέτα του ηλιοβασιλέματος. Μικρά μαγαζάκια, άλλα πιο τουριστικά άλλα σωστός θησαυρός. Εργαστήρια με ιδιαίτερα κοσμήματα και κόσμοι από ξύλο και μυθικά πλάσματα χαμένα ανάμεσα σε στροφές και μισοκρυμμένα μπαράκια με δροσερές ταράτσες...

Κι εκεί που θα υπόσχεσαι πως θα ξαναγυρίσεις για να χορτάσεις λίγο ακόμα, κάποιος περαστικός θα σε προειδοποιήσει να προσέξεις γιατί "Όποιος έρχεται στη Νάξο πολλές φορές, έρχεται η στιγμή που δεν μπορεί πια να ξαναφύγει."

Καλοκαίρια με δροσιά

Κι ήταν απλό εκείνες τις μέρες να μελαγχολήσεις,

                              γύριζες από κατάρες σε ξόρκια,

                              κοίταζες με ελπίδα απ' το παράθυρο.

Κι ήταν επόμενο εκείνες τις μέρες να ερωτευτείς,

                      γιατί η ψυχή σου αποζητούσε κάτι πιο έντονο

                      το κορμί σου ήθελε να χαμογελάσει ολόκληρο.

Το 'νιωθες κακό κάθε σου σκέψη να ξεκινά με το "δώσε μου".

Ήθελες η περιπέτεια αυτή να είναι πιο ανιδιοτελής...

Κι αναρωτιόσουν αν θα γυρίσεις τον κόσμο ανάποδα

                                          για να το καταφέρεις. 

Συμπαντικές ανακατωσούρες

Σαν πλανήτες δαχτυλιδοφορεμένοι πώς περιφερόμαστε όλοι στον κόσμο...
Δυο κυκλικές τροχιές τέμνονται καμιά φορά κι είναι τότε τόσο δέσμιες η μία της άλλης. Σκέψου τώρα χιλιάδες τροχιές να τέμνονται σε ένα σύμπλεγμα άθραυστο μα και ρευστό. Δεν είναι, λοιπόν, λογικό πως όλοι μας νιώθουμε πού και πού να πνιγόμαστε; Κι αν ύστερα κάποιος κυνηγήσει την ισορροπία, τότε τείνει να βρεθεί μπροστά σ' ένα σκοινί που κανείς δεν θέλει να τραβήξει.

Όλα είναι ανθρώπινες σκηνές μιας συμπαντικής ανακατωσούρας στην οποία όλοι βάζουμε το λιθαράκι μας. Τόσο διαφορετικοί μεταξύ μας, κι όμως παλεύουμε για το "τόσο ίδιοι". Τόσο ίδιοι που κουράζει και ξεκουράζει συγχρόνως. Τόσο ίδιοι που η διαφορετικότητα αντηχεί σαν αντίλαλος σε όλα τα σκοτεινά λαγούμια που έσκαψε ποτέ η ανθρωπότητα.

Τόσο ίδιοι, σαν μηχανές που έμαθαν ξαφνικά να αισθάνονται.